« عفيف » در اين جا فقط به معناى چشم‌پوشى از لذّت جنسى نيست ، بلكه معناى آن وسيع است و چشم‌پوشى از هر گناهى را عفّت مىگويند . به عنوان مثال تمام وسايل گناه براى حضرت يوسف عليه السلام فراهم بود ولى چشم‌پوشى كرد و دو جمله گفت : « قَالَ رَبِّ السَّجْنُ أَحَبَّ إِلَىَّ مِمَّا يَدْعُونَنِى إِلَيْهِ وَ إِلَّا تَصْرِفْ عَنِّى كَيْدَهُنَّ أَصْبُ إِلَيْهِنَّ وَ أَكُنْ مِّنَ الْجَاهِلِينَ ؛ ( يوسف ) گفت : پرودگارا زندان نزد من محبوبتر است از آنچه اين‌ها مرا بسوى آن مىخوانند و اگر مكر و نيرنگ آنها را از من بازنگردانى به سوى آنان متمايل خواهم شد و از جاهلان خواهم بود » . « 1 » و يا آسيه همسر فرعون ، تمام امكانات در اختيارش بود و مىتوانست مشرك باشد و در كنار فرعون زندگى كند ولى چشم پوشى كرد ، « إذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِى عِنْدَكَ بَيْتاً فِى الجَنَّةِ وَ نَجِّنِى مِنْ فِرْعَونَ وَ عَمَلِهِ ؛ در آن هنگام كه گفت : پروردگارا ، خانه‌اى براى من نزد خودت در بهشت بساز و مرا از فرعون و كار او نجات ده » « 2 » ، چنين انسانهايى داراى مقام شهيد هستند . دليل اين كه اين افراد داراى مقام شهيد هستند روشن است ، چون ما مىگوييم « جهاد اكبر » ، جهاد با نفس است و كسى كه در ميدان جهاد اكبر باشد مانند كسى است كه در ميدان « جهاد اصغر » بوده ، بلكه بالاتر از آن است .

--> ( 1 ) سورهء يوسف ، آيهء 33 . ( 2 ) سورهء تحريم ، آيهء 11 .